SONY DSCSlotervaart – De Staalmanpleinbuurt is de afgelopen vijf jaar onherkenbaar veranderd. Woningen maakten plaats voor nieuwbouw, er kwam een nieuw park, hippe horeca, er kwamen meer koopwoningen en een brede school. Om maar een paar dingen te noemen. De drie flats langs de Plesmanlaan bleven behouden, naar wens van een meerderheid van bewoners aldaar. Renovatie is echter wel nodig en die ging vorige maand van start. De Westerpost kwam luisteren bij en naar bewoonster Han van Zon.

Shirley Brandeis

“Het geluid went,” zegt ze. We moeten hard praten. Vandaag wordt het gebouw opnieuw gevoegd. “Het is tijdelijk,” houdt Han van Zon de moed erin. Ze woont sinds 1958 in de Staalmanpleinbuurt. Een buurt die indertijd een levendig plein met veel winkels – bakker, slager, groenteman, drogist, kortom “alles wat je nodig hebt’ – kende. Een buurt toen zonder tramverbinding. “De tram ging tot het Hoofddorpplein.” Begin jaren zestig zag ze de Plesmanflats gebouwd worden.

Weg uit de buurt wilde ze niet, toen ze vanwege de leeftijd en de vele trappen in de portiekwoning twintig jaar geleden koos voor een gelijkvloers appartement op vijf hoog met lift. Ze woont er fijn. Heel fijn. “Ik was doodsbenauwd dat ze met al die vernieuwingen in de buurt deze flats wilden slopen.”

Dat kan niet, hè

‘Slopen’ was een van de mogelijkheden die de Alliantie zes jaar geleden onderzocht, toen de corporatie de flats overnam van woonstichting de Key. Nee, zei een actiegroep van bewoners. Maar ook: onderhoud van de gehorige, koude, soms ook beschimmelde huizen is nodig. Van Zon noemt ook de uitstraling als verbeterpunt. “De flats zijn ruim vijftig jaar oud. Dat kan niet, hè. Een nieuwe buurt met van die oude flats…” Renovatie werd het uiteindelijk. Aannemer Buitenhuis startte half maart met de eerste flat. Drie maanden duurt de klus hier. Dan volgen nog twee flats. Over negen maanden zijn alle 108 appartementen spic en span. “Als je het doet, moet je het ook meteen goed doen,” legt gebiedsmanager Tamara Snel de ingrijpende aanpak uit. Een nieuwe uitstraling dus (nieuwe voegen, ander kleurtje), nieuwe kozijnen, mechanische ventilatie, een hoogrendementsketel in plaats van de huidige cv-ketel en – indien gewenst – een nieuwe badkamer en keuken.

De veertig euro huurverhoging die daar tegenover staat, vond de bewonerscommissie te gortig, liet men de Alliantie weten. Er zou door betere isolatie en ketel wel bespaard worden op de energierekening, maar dat is relatief; vooraf is niet te bepalen in welke mate. Het werd uiteindelijk € 32,50. Van Zon: “Nog een knappe prijs, maar daarvoor krijgen we dit jaar geen huurverhoging en ik neem aan dat een betere isolatie toch wat scheelt in mijn energierekening.” Ook sprak de commissie namens meer bewoners uit dat het over de vloer komen van de werklieden niet als prettig wordt ervaren. Snel: “Men maakte zich zorgen over wat er binnenshuis ging gebeuren, vooral over de overlast daardoor.” Huisbezoeken van Alliantiemedewerkers om een op een uit te leggen wat de renovatie behelst én een modelwoning die aantoont hoe de eigen woning er na de ingrepen uit kan zien (met kosteloos een nieuwe badkamer en keuken), haalde een meerderheid van de bewoners over de streep.

Waterdicht schema

Han van Zon zit er nu middenin. Bijna ongestoord door de boorgeluiden doet ze haar verhaal. Over de aannemer die veel bewoners – ongerust ook over het verplaatsen van hun spullen en de veiligheid in huis als de kozijnen vervangen worden – gerust kon stellen. “Hij was er bij alle bewonersavonden bij en legde alles goed uit.” Snel: “De oude kozijnen worden bijvoorbeeld buitenwaarts afgevoerd, er wordt een tijdelijke pui met werkdeur van de aannemer geplaatst, die hij ’s avonds afsluit. Als bewoner ga je gewoon door je eigen voordeur.” Een vrijwel waterdicht schema werd de Alliantie en bewoners voorgeschoteld. Uur na uur staat vast wie wat doet de komende maanden. Tien woningen tegelijk worden er aangepakt met maximaal tien werkdagen per woning binnenshuis.

Bizar

Van Zon lijkt het licht op te nemen, maar licht is het niet, zegt ze. “Ik zag er vooraf erg tegen op. Ik heb ook wel geklaagd tegen familie. Maar ja, dat heeft geen zin. Ach mam, we zien het wel, zeggen ze.” Ze ziet er ook de grappige kanten van in. “Normaal heb ik op vijf hoog geen mensen voor mijn raam. Moet je nu kijken, al die mannetjes die langs lopen! Bizar hoor.” En ze verheugt zich op het eindresultaat. Voor de nieuwe keuken – met vier keukenkastjes meer – koos ze zelf de kleur van de deurtjes en het blad uit. Gebroken wit en zwart wordt het.” Dat niet iedereen die veranderingen goed aan kan, is iets waar de Alliantie rekening mee heeft gehouden. Snel: “Wie overdag een andere plek nodig heeft, kan terecht in een huiskamerwoning. Per flat hebben we één woning daarvoor bestemd.  Hier kunnen mensen wassen, douchen, koken en er is wifi. Wie wegens medische indicatie niet in de eigen woning kan blijven tijdens de renovatie kan ook enkele dagen in een wisselwoning in een van de drie flats logeren.” Han van Zon blijft tijdens de klus thuis. “Mijn nieuwsgierigheid is te groot.” Dat ze misschien een paar dagen niet kan douchen, neemt ze op de koop toe. “Aan de wasbak word je ook schoon.” Het is het allemaal waard, vindt ze. “Mensen die er tegenop zien, kijken niet verder. Straks heb je een mooi, nieuw huis. Je eigen huis. Het is even doorbijten, maar we krijgen er heel wat voor terug.”